Erdoğan’ın uçağına hangi gazeteciler binebilir?

04.01.2026 medyascope.tv

4 Ocak 2026’da medyascope.tv'de yaptığım değerlendirmeyi yayına Gülden Özdemir hazırladı

Merhaba, iyi günler, iyi pazarlar. 2025'in son günlerinde bir garip tartışmaya tanık olduk. Aslında olay şundan kaynaklandı. Mehmet Akif Ersoy soruşturmasında, gazeteciliğe ya da spikerliğe yeni başlamış genç bir kadının, başlar başlamaz bir iki ay içerisinde Cumhurbaşkanı Erdoğan'ın uçağına binmesini Mehmet Akif Ersoy'un sağladığı iddia edildi. Bu isim önemli değil. Olayın doğru olup olmadığının da artık bir önemi kalmadı. Çünkü bu bir tartışma başlattı ve tartışmayı yine ilginçtir bugün iktidar medyası denince ilk akla gelen yerlerden Hürriyet Gazetesi ve CNN Türk'ün önde gelen isimlerinden Hande Fırat başlattı. Ahmet Hakan da bir ölçüde dahil olmuş diyorlar. Hande Fırat böyle peş peşe yazılarla Türkiye'de gazeteciliğin nasıl uluslararası standartların gerisinde kaldığını anlattı ve özellikle de Cumhurbaşkanlığının uçağına kimin binip binemeyeceği, bunun mesleki kriterlerinin ne olduğu üzerine bölümler de gördük. Ve şunu da söyledi, bu çok çarpıcı: ‘‘Siyasetçiler, partiler kendileri savunsunlar partilerini. Bu işi gazetecilere bırakmasınlar.’’
Burada kastedilen şu: Adalet ve Kalkınma Partisi'nin ve MHP'nin yani iktidar partisinin isimleri tek çıktıkları yayınlar dışında başkalarıyla yayına çıkmıyorlar. Böyle bir tutumları var. Yani bir tartışmaya, istisnalar muhakkak vardır ama çıkmıyorlar. En fazla tekli, güvendikleri isimlerle bakanlar mesela. Siz en son ne zaman bir bakanı... Süleyman Soylu'nun o Habertürk'teki acayip olayı istisna. Orada kim vardı? İsmail Saymaz, Merdan Yanardağ ve Mehmet Akif Ersoy ve Veyis Ateş. Şimdi Veyis Ateş ve Mehmet Akif Ersoy bir nedenle, Merdan Yanardağ bir başka nedenle içeride. İsmail de girdi. Ev hapsinden sonra nihayet nispeten özgür bir şekilde yoluna devam ediyor. Ne zaman gördünüz bir bakanın birtakım gazeteciler tarafından ya da başka partilerin milletvekilleri tarafından sorgulandığı bir yayın? Yok. Böyle bir şey yok. Milletvekilleri başka partilerin milletvekilleriyle yayına çıkmıyorlar ya da istisnai birkaç örnek belki vardır. Ve sonuçta çok da medya var ve tartışma var. Dolayısıyla iktidarı savunmak kime düşüyor? Gazetecilere düşüyor ya da gazeteci iddialı kişilere düşüyor ve onlar da büyük bir heyecanla ve şevkle, görev aşkıyla bunu yapıyorlar. Fakat ne olduysa oldu, bu Mehmet Akif Ersoy olayıyla birlikte birileri "Ya bu kadarı fazla." dedi, içeriden birileri. Dışarıdan biz zaten diyorduk ama kimse bizi çok fazla kale almıyordu. Hiç kale almıyordu. Ne olduysa oldu, belli ki artık iş taşınamaz bir hale geldi ve dendi ki, ‘‘Siyasetçi gelsin partisini savunsun. Gazetecilerin böyle bir işi olmamalı’’ dendi. Ve bunun üzerine de birileri kalktı, "Ben küstüm oynamıyorum. Nasıl bunu dersin? Ben artık sizin programınıza çıkmayacağım." diye böyle birtakım çıkışlar da yaptılar.
Şimdi bunu uzun uzun tartışmanın hiçbir önemi yok. Gazeteci, siyasetçi ilişkisinin bir standardı vardır. Uluslararası bir standardı vardır. Türkiye'de de vardır. Ama bu standartlardan tamamen uzak bir yerdeyiz. Esas mesele mesafedir. Ne kadar kendinize yakın görseniz de o partiyi, o siyasetçiyi, gazeteciyseniz bir mesafeniz olması lazım. Siz çünkü onunla kişisel bir ilişki kurmuyorsunuz. Kamu adına bir ilişki kuruyorsunuz ve kim olursa olsun karşınızdaki, olabildiğince eleştirel olmanız gerekir. Yani çanak olmaması gerekir. Türkiye bundan yıllar önce çıktı zaten. Yıllar önce çıktı. Mesela bir dönem Erdoğan başbakanken uçağına kendisine sempatik bakmakla beraber pekâlâ eleştirebilen isimleri de alıyordu. O zamanlar Türkiye'de iyi kötü iktidardan bağımsız bir medya vardı. Ve bu medya kuruluşlarının ana akım medyanın birtakım önde gelen isimleri vardı. Ve Erdoğan da bir toplumsal rıza üretebilmek için, en azından aşama aşama üretebilmek için onları da uçağına alırdı. Sonra ama belli bir aşamadan sonra böyle bir ihtiyaç hissetmez oldu ve tamamen kendisini rahatsız etmeyecek sorular soracak, hatta belki de kendisinden rica edilen soruları soracak kişilerle bu işi yapmaya devam etti. Bir süredir hep buna tanık oluyoruz. Uçak her gittiği yerde, yurt dışına çok sık çıkıyor biliyorsunuz, ve uçağına çok sayıda, en aşağı 10 gazeteci alıyor. Açık söyleyeyim, yıllardır bu piyasanın içerisinde olan birisi olarak baktığım zaman o fotoğrafta tanıdığım yüzlerin sayısı her geçen gün azalıyor. Hiç tanımadığım birtakım insanlar var. Tabii ben tanımıyorum diye onlara ‘‘gazeteci değil’’ diyecek halim yok ama bildik isimlerin sayısı giderek benim açımdan azalıyor.
Halbuki Erdoğan ilk başta, demin de söyledim, böyle değildi. Ben onun uçağına hiç binmedim ama özellikle NTV’de çalışırken her seçim ya da referandum öncesi Erdoğan son röportajı NTV'ye verirdi ve ben çalıştığım müddetçe onların hepsinde Erdoğan'a soru soranlardan oldum. Hatta bunların bazıları bayağı olay oldu. Mesela benim Metin Lokumcu üzerine "Ama öldü efendim." deyişim ya da Kadir Çöpdemir'in gemicik meselesi, ki ben de yanındaydım. Hâlâ bana onu sorarlar "Niye gülüyorsun?" diye. Hakikaten komik bir olaydı o. Ona gülüyorum. Bunun gibi olaylar ve oralarda Erdoğan'a her şeyi sorabiliyorduk. Her şeyi, inanın bana her şeyi sorabiliyorduk ve Erdoğan da her şeye cevap veriyordu. Ve zaten son röportaj olarak, seçimden önceki son röportaj olarak tüm kamuoyunun ilgi gösterdiği, hatta kendi seçmeni olmayan kamuoyunun daha fazla ilgi gösterdiği düşünülen ana akım haber kanalı NTV'ye çıkıyordu. Bu bir ihtiyaçtı onun için. Birilerine anlatmak, birilerini ikna etmek ya da birilerinin kendisine yönelik tepkilerini azaltmak gibi bir ihtiyacı vardı. Ama sonra bu ihtiyaçtan kendini kurtardı ya da kurtardığını düşünüyor, ki böyle bir şey yapmıyor. Zaten neden bu oldu? Kutuplaşma ile beraber... Kutuplaşmanın büyük ölçüde Erdoğan'ın ürünü olduğunu biliyoruz. Kutuplaşmış bir toplumda bir ara %50'lere kadar oy almış olan Erdoğan'ın kutuplaşmış bir Türkiye'den çok korkusu yoktu. Ama zamanla oyları azalmaya başladı ve şimdi Erdoğan'ın tekrar aslında başkalarına da hitap etmesi, AK Parti tabanı dışında, kendisine sıcak bakan insanlar dışında insanlara da hitap edebilmesi lazım.
Ama bunu nasıl yapacak? Kiminle yapacak? Bu iktidar medyasıyla bunu yapmasının imkanı yok. Diğer medyaya gitmek de istemiyor. Bunun yerine neyi yapıyor, biliyorsunuz? Diğer medyayı etkisizleştirmek. En son Tele1'in başına gelen gibi ya da gazetecileri etkisizleştirmek, hapse atmak gibi şu bu, sürekli mahkemelerle... Hâlâ o eskiye dönüşü yapmamakta ısrar ediyor ve uçağına da sürekli olarak kendisine bir şey yapmayacak yani kendisini zorlamayacak, rahatsız etmeyecek kişileri seçiyor. Kendisi mi seçiyor çok emin değilim ama seçenler ona göre yapıyorlar belli ki ve biz uçakta yapılan röportajlara baktığımız zaman şunu görüyoruz; Erdoğan bir soru üzerine çarpıcı bir başlık vermiyor. Böyle çok, nasıl denir, çanak birtakım sorular üzerine önceden hazırlanmışsa eğer çarpıcı başlık veriyor. Tabii ki bir mesaj vermek istediği zaman uçakta veriyor. Ama bu gafil avlanmış bir siyasetçinin ağzından çıkmış laflar asla olmuyor. Halbuki bir zamanlar böyle bir şey olurdu. Şimdi tekrar geleyim; ben hiç binmedim, ne başbakanken ne cumhurbaşkanıyken. Başlarda zaten beni çağırmadılar çünkü o çapta görünmedim. Daha sonra iki ayrı basın danışmanı, ismini vermeyeyim onların, ayrı ayrı vesilelerle çağırdılar, ben istemedim. Ama bugün mesela çağırırlarsa inanın giderim. Çünkü bugün beni çağırırlarsa istediğim soruyu sormamı kabul etmeleri anlamına gelir. Dolayısıyla çağrılacağımı sanmıyorum.
Evet, bugünün ithafına gelelim. Dedim ya bir zamanlar Erdoğan etkili gazetecileri çağırırdı. Onlardan birisi Hasan Cemal. Evet, işte bu uçaktaki Erdoğan, Hasan Cemal'e Hasan abi derdi. Artık herhalde yıllardır görüşmüyorlardır. Zaten Hasan abi birçok davadan yargılandı etti. Hasan abi hakikaten benim de Hasan abim, gazetecilik hayatımda tanıdığım en iyi gazetecilerden birisi. Benim onunla tanışmam çok önceden. Tabii kitaplarını okuyorduk. O 1979'da Cumhuriyet Ankara temsilcisi, 1981'den 92'ye kadar genel yayın yönetmeni. Onun genel yayın yönetmeni olduğu Cumhuriyet önce bir 12 Eylül dönemini zorlukla geçirdi. Ondan sonra da çok büyük bir açılım yaptı ve herkesin okumak zorunda olduğu bir gazeteye dönüştürdü Cumhuriyet’i. Pazar yazıları, dünyanın dört bir tarafından yazılan yazılar, manşetler, çok sıkı haberler, çok iyi muhabirler vardı. Köşe yazarları da vardı. Ama daha sonra tam ben onunla çalışmaya başladığım zamanda Cumhuriyet Gazetesi’ni bıraktı. Ben kısa bir dönem çalıştım Cumhuriyet’te. Tam İlhan Selçukların ayrıldığı dönemde ben çalıştım. Sonra da kısa bir süre sonra Hasan Cemal bıraktı, İlhan Selçuklar geri geldi.
Ve Hasan Cemal bir dönem Türkiye'de ana akımın, sol ana akımın sözcüsüyken zamanla, özellikle 2000'lerin başından itibaren birçok Kürt meselesi, Ermeni meselesi gibi konulara girdi ve çok şaşırtıcı ve çok iyi işler çıkardı. Yani şurada görüyorsunuz, Cemil Bayık ve Murat Karayılan'la birlikte. Kaç kere gitti oralara, kaç röportaj yaptı? Artık ben sayısını unuttum. Kendisi de bilmiyordur herhalde. Kürtler üzerine çok kitap yazdı. Ermeni meselesi üzerine de yazdı. Ama onun esas ilk çıkışları; ‘‘Gazeteci kitabı’’ diye bir kavram. 1986'da ‘‘Demokrasi Korkusu’’ ve ‘‘Tank Sesiyle Uyanmak’’ kitapları. Yani satır satır okumuştum, ikisini de biliyorum. Sonra 1999’da ‘‘Kimse Kızmasın, Kendimi Yazdım’’, bir öz eleştiri gibiydi. Bir de 2005'te ‘‘Cumhuriyet’i Çok Sevmiştim!’’ Cumhuriyet gazetesi ile hesaplaşması gibiydi. Cemal Paşa'nın torunu olarak hep söylenir ama Hasan Cemal hakikaten bu Türkiye'de çoğumuzda emeği olan, değişmeyi bilen, öz eleştiri yapmayı bilen, sorgulamayı bilen, zamanı yakalamak için hâlâ çok çabalayan bir insan. Geçen bir CHP mitinginde yumruğu sıkılı fotoğrafı vardı, hatırlayanlar olacaktır. 1944 doğumlu, 82 yaşında. Ben bu halimle 62 yaşımda kendimi çökmüş hissediyorum. Hasan abi vallahi canavar gibi. Allah uzun ömürler versin. Kendisine buradan sevgilerimi ve minnetlerimi iletiyorum. Söyleyeceklerim bu kadar, iyi günler.

Destek olmak ister misiniz?
Doğru haber, özgün ve özgür yorum ihtiyacı
Bugün dünyada gazeteciler birer aktivist olmaya zorlanıyor. Bu durum, kutuplaşmanın alabildiğine keskin olduğu Türkiye'de daha fazla karşımıza çıkıyor. Halbuki gazeteci, elinden geldiğince, doğru haber ile özgün ve özgür yorumla toplumun tüm kesimlerine ulaşmaya çalışmalı ve bu yolla, kutuplaşmayı artırma değil azaltmayı kendine hedef edinmeli. Devamı için

Son makaleler (10)

04.01.2026	Venezuela dersleri: “İç cepheyi tahkim”in ciddiyeti ve aciliyeti
04.01.2026	Erdoğan’ın uçağına hangi gazeteciler binebilir?
03.01.2026	Nedir şu ucuz kahramanlardan çektiğimiz!
02.01.2026	Devlet eliyle “sivil” eylem: Galata Köprüsü’nde Gazze buluşması
01.01.2026	2026’da sürprizlere hazır olalım
31.12.2025	2025: Ayakta kalmanın çok zor olduğu bir yıldı
30.12.2025	Yalova’da yaşananlara şaşıran var mı?
29.12.2025	Hafta Başı (63): Yalova'da yaşananların anlamı | 2025'ten geriye ne kaldı? | 2026'da neler olabilir?
29.12.2025	Yargı vesayetinde son perde
28.12.2025	2025’in ardından: “Beni sürecim senin sürecini döver!”

04.01.2026		Venezuela dersleri: “İç cepheyi tahkim”in ciddiyeti ve aciliyeti
22.09.2024		Ruşen Çakır nivîsî: Di benda hevdîtina Erdogan û Esed de
17.06.2023		Au pays du RAKI : Entretien avec François GEORGEON
21.03.2022		Ruşen Çakır: Laicism out, secularism in
19.08.2019		Erneute Amtsenthebung: Erdogans große Verzweiflung
05.05.2015		CHP-şi Goşaonuş Sthrateji: Xetselaşi Coxo Phri-Elişina Mualefeti
03.04.2015		Djihadisti I polzuyutsya globalizatsiey I stanovitsya yeyo jertvami. Polnıy test intervyu s jilem kepelem
10.03.2015		Aya Ankara Az Kobani Darse Ebrat Khahad Gereft?
08.03.2015		La esperada operación de Mosul: ¿Combatirá Ankara contra el Estado Islámico (de Irak y el Levante)?
18.07.2014		Ankarayi Miçin arevelki haşvehararı